ويژهنامه «آسيبشناسی عزاداری» در فضای مجازی منتشر شد
به مناسبت ماه محرم و ايام سوگواری امام حسين(ع) و يارانش، ويژهنامه آسيبشناسی عزاداری روی پايگاه اينترنتی اداره تبليغات اسلامی كاشان قرار گرفت. به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا)، آسيبشناسی فرهنگ عاشورا و راهبردهای عاشوراپژوهی، آسيبشناسی فرهنگ سياسی عاشورا، آسيبشناسی فرهنگ عاشورا از نگاه شهيد مطهری، آسيبشناسی مجالس عزاداری، آسيبشناسی مجالس عزاداری بانوان، پيشينه و جريانشناسی مبارزه با آسيبهای فرهنگ عاشورا و عوامل ايجاد و گسترش آسيبها برخی از مهمترين عناوين اين ويژهنامه اينترنتی را تشكيل میدهند. همچنين ساير مطالب قرار گرفته در اين ويژهنامه شامل عزاداری سالم متناسب با فرهنگ عاشورايی، افراط و تفريط در عرصه آسيبها، آداب و رسوم غلط، عزاداریهای نامشروع، مراثی حضرت حسين(ع) و پيرايهها، آسيبشناسی منبر و خطابه، مسئوليت مردان منبر و مدح و آفات مداحی است. در مطلب «آسيبشناسی فرهنگ عاشورا و راهبردهای عاشوراپژوهی» میخوانيم: «مقصود از فرهنگ عاشورا، مجموعه مفاهيم، سخنان، اهداف و انگيزهها، شيوههای عمل، روحيات و اخلاقيات والايی است كه در نهضت كربلا گفته يا به آنها عمل شده يا در حوادث آن نهضت تجسم يافته است، اين ارزشها و باورها هم در كلمات سيدالشهداء(ع) و اصحاب و فرزندان حضرت متجلی است، فرهنگ عاشورا همان زيربنای عقيدتی و فكری است كه در امام حسين(ع) و شهدای كربلا و اسرای اهل بيت(ع) بود و سبب پيدايش آن حماسه و ماندگاری آن قيام شد...» در بخش «آسيبشناسی مجالس عزاداری» آمده است: «مجالس عزای حسينی نهتنها نام سيدالشهداء(ع) را پرآوازه نگه داشته بلكه سبب ماندگاری پيام اسلام هم شدهاند، بر اين اساس است كه احياگر مكتب نجاتبخش عاشورا در عصر حاضر يعنی حضرت امام خمينی(ره) بيشترين تأكيدها را بر برپايی عزاداری سيد و سالار شهيدان داشتند و میفرمودند ملت ما قدر اين مجالس را بدانند، مجالسی است كه زنده میدارد ملت ها را... ملت ما را اين مجالس حفظ كرده است، بیخود نبود كه رضاخان تمام مجالس عزا را قدغن كرد، مجالس عزا را با همان شكوهی كه پيشتر انجام میگرفت و بيشتر از آن حفظ كنيد، مجالس سوگواری ائمه اطهار(ع) كه شعائر مذهبی ماست بايد حفظ شود...» در «آسيبشناسی منبر و خطابه» به نقل از حجتالاسلام اديب يزدی میخوانيم: «وقتی صحبت از منبر است بايد گفت كه بخش ويژهای از مردم به شدت به منبر توجه میكنند از طرفی زمانی كه نام منبر به ميان میآيد مردم با خيال راحت به آن روی میآورند و يقين دارند كه آنچه از اين جايگاه به گوش آنان میرسد حتماً از معارف حياتی سرچشمه گرفته و خودبافته نيست، منبر جايگاه اصلی دارد و جای بيان يافتههاست نه جای بيان بافتهها...»
